The maze runner - Tonight [Thominho]

Thominho – Tonight

Fandom : The maze runner

Paring : minho x Thomas

 Rate : NC - 18

Author : Koneri

ในท้องทุ่งแห่งนี้ มีคนจำนวนมากอยู่ข้างใน ส่วนใหญ่นั้นก็เป็นเด็กหนุ่มที่มีอายุหลากหลายวัย จริงๆ...ก็ไม่มีใรอยากมาอยู่หรอกนะ มีแต่โดนบังคับกันมาเสียมากกว่า สภาพบรรยากาศก็…คล้ายๆเหมือนอยู่ในคุกอีกแบบหนึ่ง

คนที่อยู่ในท้องทุ่งแห่งนี้ไม่มีใครเพียงซักคนเดียว...มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลย ตื่นขึ้นมาก็มีแต่เพียงชื่อของตนเองเท่านั้นที่จำได้ แม้แต่นามสกุลนึกแทบตายก็นึกไม่ออก

" ทอมมี่ ...! มานี่หน่อยสิ " เสียงของเด็กชายผมสีเหลืองทอง ตะโกนเรียกเขา ทำให้คนที่เดินขึ้นอะไรไปเรื่อยเปื่อยหลุดออกจากภวังค์ เมื่อเขาหันไปมองเจ้าตัวเองก็ฉุดคิดทันที คงจะให้ไปช่วยงานทางฝั่งนั้นสินะ…

คนที่ถูกเรียกเดินไปหาอีกฝ่ายด้วยจังหวะที่ไม่เร่งรีบมาก ก่อนจะถึงที่หมายโดยใช้เวลาไม่นาน เมื่อเขามายืนอยู่ตรงหน้าคนที่เรียกเขาเมื่อกี้ก็เอ่ยปากถามทันที

" มีอะไรหรอนิวท์? " เด็กชายที่เขาเมื่อกี้ มีชื่อว่า นิวท์ เป็นรองหัวหน้าทุ่งของที่นี่ ดูเป็นคนที่คอยสร้างความเชื่อใจให้คนในท้องทุ่งนี้ และเป็นคนที่มีเหตุผลสุดๆ แทบจะไม่ทีใครสามารถเถียงนิวท์ได้เลย เพราะนิวท์มีเหตุผล108ข้อที่ทำให้ไม่มีใครเถียงได้ รู้ได้ไงนะหรอ…เพราะเขาเคยลองมาแล้วนะสิ..เถียงยังไม่ถึงไหนต้องปริปากเงียบก่อนเลยละ…

" คือฉันอยากจะให้นายไปตามหาชัคหน่อย เจ้าเพียกนั้นไปเอาปุ๋ยถึงไหนก็ไม่รู้ โครตนานเลยละ " นิวท์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะตอนนี้เขาขุดหลุมนับสิบ และรอว่าเมื่อไรชัคจะมาใส่ปุ๋ยซักที

" โอเคๆ ถ้าเรียกให้ไปตามชัคก็ไม่เห็นต้องเรียกฉันมาเลย ตะโกนบอกก็ได้ " โทมัสพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะถามอีกคนแต่ออกเชิงบ่นๆเสียมากกว่าถาม

" ก็ฉันอยากเห็นหน้านายใกล้ๆไง " เมื่อสิ้นเสียงคนที่พูดก็ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาทันที พร้อมกันยื่นใบหน้าเข้าไปในระยะประชิดจนโทมัสต้องยอมเดินถอยออกมา

" พอเลยเพียก พูดบ้าอะไรน่าขยะแขยงเป็นบ้าเลยวะ... " โทมัสทำหน้าขยะแขยงทันทีพร้อมกับเอามือลูบแขนตัวเองเพื่อบอกว่าขนลุก

" ฮ่าๆ พูดเล่นน่า พูดเล่น เร็วไปตามชัคเร็ว " เสียงหัวเราะของคนที่แกล้งคนได้สำเร็จออกมาทันทีเหมือนเห็นปฏิกิริยาอีกคน

โทมัสพยักหน้ารับอีกรอบ ก่อนที่เขาจะเริ่มออกตัววิ่งทันที เรื่องการวิ่งไม่ได้มีปัญหากับเขามาก เพราะยังไงก็ก็วิ่งเกือบทุกวัน...

จริงๆ วันนี้ที่เขามาช่วยงานสวนในนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก...ทั้งๆที่เขาเป็นนักวิ่งแท้ๆควรจะออกไปวิ่งในวงกตเพื่อที่จะหาทางออกไปจากที่บ้าๆที่นี่ แต่....ทำไงได้ก็คุณหัวหน้านักวิ่งนะสิ....วิ่งอีท่าไหนไม่รู้...ข้อเท้าแพลงมาซะได้ ทำให้ต่อนี้เจ้าตัวนอนอยู่บนห้องของตัวเอง....

จะว่าไป....ตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ...มินโฮ...แล้วถ้าเกิด...หมอนั้นหิวน้ำหรืออะไรขึ้นมาจะเดินไปเอาได้ไมนะ...จะมีคนคอยดูแลอยู่หรือป่าวนะ…

เดี๋ยว....ทำไมจู่ๆไปคิดถึงหมอนั้นได้ไง !!? บ้าจริงโทมัส ให้ตายสิ แค่วิ่งอยู่แค่นี้ต้องไปคิดถึงด้วยหรอเนี่ย !!?

คนที่กำลังวิ่งอยู่สะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดบ้าๆ ปัญญาอ่อนออกจากหัว หมอนั้นเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างสิ เฮ้อ....โทมัสรีบหาชัคดีกว่า อย่าฟุ้งซ่านสิโทมัส…

เมื่อวิ่งมาได้ซักพัก เขาก็เห็นร่างของเด็กชายตัวอ้วนๆเล็กๆ ที่กำลังพยายามจะแบกถุงปุ๋ยสามถุงอยู่ ไม่แปลกใจที่จะมาช้า ก็เล่นแบกมาซะตั้งเยอะตั้งแยะเลยนะนั้น

" ว่าไงเพียก ? ต้องการความช่วยเหลือไม " โทมัสหยุดวิ่งเมื่อเห็นคนที่เขากำลังตามหาอยู่พอดี

" อ่าว ... ขอบคุณนะเพียก แบกถุงปุ๋ยนี่มันหนักจริงๆ ฮ่าๆ " ชัคทำสีหน้างุง งงเล็กน้อยเพราะในมือนั้นเหลือถุงปุ๋ยแค่ถุงเดียวเพราะว่าเขาได้ทำงานเอาถุงปุ๋ยสองอันที่เหลือแบกไว้เรียบร้อย

" ก็เล่นแบกมาตั้งเยอะแค่คนเดียวไม่หนักก็บ้าแล้ว " โทมัสพูดขึ้นพร้อมกับรีบแบกถุงปุ๋ยกลับไปให้นิวท์ เมื่อเดินกันมาได้ซักพัก เขาก็เห็นชายหนุ่มผมสีทองที่กำลังนั่งเบื่อหน่ายกับการรออย่างเห็นได้ชัด

" เฮ้อ....ฉันคิดว่าพวกนายไปตายที่ไหนซะอีก " นิวท์ลุกยืนเมื่อเห็นพวกเขากำลังแบกถุงปุ๋ยมาให้ พร้อมกับพูดคำพูดที่ประชดประชันเล็กน้อย

" น่าๆ โทษทีเพียก " โทมัสเอ่ยคำขอโทษพร้อมกับร้อยยิ้มเล็กๆให้อีกฝ่าย

" แค่คำขอโทษไม่พอหรอกนะ...ต้องถูกทำโทษด้วยที่มาช้--- " นิวท์พูดไม่ทำจบก็ทำการยื่นปากตัวเองไปใกล้แก้มของเขาทันที ก่อนจะมีมือปริศนามาจากไหนไม่รู้มี่ปิดปากนิวท์เอาไว้ แล้วก็โดนผลักออกไป

" คนที่จะลงโทษหมอนี่ได้มีแค่ฉันคนเดียว.... " เสียงทุ้มต่ำดังมาจากข้างหลัง โทมัสรีบหันหลังมาดูทันทีเพราะว่า เสียงที่ได้ยินเมื่อกี้เป็นเสียงที่คุ้นเคยมาก คุ้นเคยสุดๆ

"...ม..มินโฮ ..!? " คนที่หันหลังไปมองเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแล้วสีหน้าที่ดูตกใจไม่น้อย

" อะไร ? เห็นหน้าฉันแล้วมันตกใจขนาดนั้นเลยหรอ หืม ? " มินโฮทำหน้าไม่เข้าใจเล็กๆ ทำไมทุกครั้งที่เขาเจอเพียกนี่ เจ้าเพียกนี่ต้องทำสีหน้าเวลาเจอเขาเหมือนเจอโศกาตลอด

" นายมาที่นี่ได้ไง ? ไม่ใช่ว่านายนอนอยู่ที่ห้องหรอ แล้วเดินมาได้ไง ..? " นั้นไง....อีกนิสัยที่น่ารำคาญของหมอนี่ออกมาอีกแล้ว เจอหน้าเขาเเล้วทำเหมือนเจอโศกาไม่พอ เขาต้องมาตอบคำถามที่ยิงใส่มารัวๆ ถึงยังไงเขาก็ต้องตอบอยู่ดีเพื่อให้อีกฝ่ายเงียบปาก

" เฮ้อ...ถามมากน่ารำคาญชะมัด...ฉันแค่ข้อเท้าแพลงนะโว้ย!! ไม่ได้โดนโศกากินขาเข้าไป ทำไมจะเดินมาที่นี่ไม่ได้ " มินโฮตอบคำถามให้เจ้าเพียกที่ตั้งคำถามให้เขาตอบตั้งเยอะแยะ ด้วยน้ำเสียงที่รำคาญอย่างเห็นได้ชัด

" ก็เเค่ถามดีๆทำไมต้องรำคาญใส่ด้วย...ก็แค่....ห่วง..." โทมัสจ้องหน้าอีกฝ่ายราวจะหาเรื่องเต็มที่แต่ก็ต้องหลบสายตาทันทีเมื่อเขาพูดประโยคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบา...เบาสุดๆ

" หืม..? อะไรนะ " มินโฮที่รู้อยู่แล้วว่าอีกคนพูดอะไรถึงแม้จะไม่ค่อยได้ยิน แต่จากการอ่านปากเมื่อรวมกับเสียงเบาๆที่ได้ยินก็พอรู้อยู่ว่าอีกฝ่ายพูดคำว่าอะไร

" อ....เอ่อ.... " ร่างบางได้แต่กรอกตาไปมาพร้อมกับก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพราะว่ามินโฮได้ทำการเอาหน้ามาแทบอยู่ในระยะประชิดสุดๆ

" ปากบอกว่าห่วง แต่พอฉันไม่อยู่ด้วยกลับมาสวีทกับผู้ชายคนอื่นนะ หึ.. " มินโฮกระซิบข้างหูโทมัสเบาๆพร้อมกับแลบลิ้นออกมาเลียใบหูที่เริ่มแดงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

" เห้ย..!!! " คนที่ถูกลิ้นร้อนๆเลียใบหูตัวเองก็สะดุ้งตัวถอยห่างออกมาทันทีด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าที่อมชมพูแดงเล็กน้อย

" เห้ๆ ช่วยอย่าทำว่าโลกนี้มีเพียงแต่เราสองคนได้ไม ฉันเห็นแล้วจะอ้วก..." นิวท์ที่เห็นว่าสองคนนี้ได้อยู่ในโลกที่มีแต่เราสองคน ในโลกที่มีสีชมพูวิบวับอยู่ตลอดเวลา จนแทบไม่ให้หัวเขาและชัคที่ยืนอยู่ตรงนี้เลย

" นิวท์! อย่าคิดอะไรแปลกๆสิ กับไอ้เพียกหน้าปลวกเนี่ยนะ !? " โทมัสรีบหันหน้าไปหานิวท์ทันทีพร้อมกับส่งสายตาว่าอย่าพึ่งเข้าใจผิด ก่อนจะรีบหันไปมองคนที่ยืนกอดออกด้วยสีหน้าที่ดูไม่เดือดร้อนอะไรเลย ทั้งๆที่เขาด่าไปแท้ๆ

" นี่มินโฮ ฟรายแพนเรียกหานายให้ไปลองชิมน้ำสูตรใหม่ เห็นเขาบอกว่านายจะชอบนะ " ชาวทุ่งคนหนึ่งเดินมากลางวงเป็นจังหวะที่ดีในการหยุดศึกการทะเลาะอีกรอบที่จะเกิดขึ้น

" หืม....? อีกแล้วหรอ ให้ตายสิ...พรุ่งนี้ฉันไม่น่าได้ออกไปวิ่งแน่... " มินโฮถอดหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเกาหัวพร้อมกับคิดว่าอีสูตรน้ำประหลาดๆครั้งที่แล้วก็เล่นจนเขาออกไปวิ่งไม่ได้เกือบอาทิตย์...แต่เขาก็ยังจะกินเหมือนครั้งนี้ เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน

มินโฮหันมาสบตากับโทมัสเล็กน้อยเชิงบอกว่าเดี๋ยวเขากลับมาหา ก่อนจะเดินหันหลังกลับไป เมื่อมองจากระยะมุมนี้ เขารู้เลยว่ามินโฮยังเจ็บข้อเท้าอยู่แน่ๆ เพราะการเดินของอีกฝ่ายเหมือนพยายามเลี่ยงไม่ให้ข้อเท้าข้างที่แพลงลงน้ำหนักเยอะ แต่เขาก็ยังจะออกมาจากห้องนะ...ดื้อชะมัดยากเลยสั่งในอยู่นิ่งๆก็ไม่ยอม

" นี่นิวท์? มินโฮเขาโดนเรียกไปกินอะไรแปลกๆแบบนี้ตลอดเลยหรอ ? " เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆนิวท์ เพราะตอนนี้นิวท์ได้ทำการไล่ชัคไปใส่ปุ๋ยข้อหาเอาปุ๋ยมาช้าจนไม่ได้ช่วยนิวท์ขุดดิน

" อื้อ....ก็ไม่บ่อยนะ จนกว่าฟรายแพนจะคิดอะไรใหม่ๆออก แล้วมินโฮก็จะเป็นคนที่โดนเรียกไปตลอด " นิวท์ทำหน้านึกคิดก่อนซักพักก่อนจะเรียบเรียงคำพูดและตอบคำถามให้อีกฝ่ายหายข้องใจ

" แล้วทำไมต้องมินโฮ..? " โทมัสก็ยังคงส่ายหน้าไปมาด้วยความไม่เข้าใจอยู่ดี ทั้งที่ในท้องทุ่งนี้มีคนอยู่ตั้งห้าสิบกว่าคน ทำไมคนที่โดนต้องเป็นเพียงมินโฮคนเดียว

" เห็นฟรายแพนบอกว่า เวลามินโฮกินอะไร จะชอบพูดอะไรไม่รักษาน้ำใจ มันเลยทำให้ฟรายแพนชอบละมั้งเขาจะเอาไปปรับปรุง ทำนองนั้น " เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักเล็กน้อย คนที่รับฟังก็หัวเราะพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมา นั้นสินะ มินโฮเป็นพวกพูดอะไรตรงๆไม่รักษาน้ำใจชาวบ้านอยู่แล้วนิ

" แต่นายเนี่ยนะ....เฮ้อ....ตั้งแต่เมื่อกี้ละ เอาแต่ถาม หามินโฮ มินโฮ มินโฮ หลงรักมินโฮหรือไง ?" นิวท์ถอดหายใจออกมาก่อนจะพูดเล่นๆเป็นการแซว แต่เมื่อเขาหันกลับมามองโทมัสก็พบว่า ใบหน้าอีกคนนั้นเริ่มมีสีแดงจางๆขึ้นมาบนใบหน้าไปแล้ว... เห้ย เห้ย เห้ย....จริงหรอเนี่ย เขาแค่เเซวเล่นนะ แต่อีปฏิกิริยาที่เรียกว่าร้อนตัวนี่มันคืออะไร ทำไมต้องทำหน้าเหมือนสาวน้อยที่โดนจับได้ว่ารักใครได้ยังไงยังงั้นละ !

" ฉ...ฉันไปก่อนนะ !? ไปดูก่อนว่าตอนนี้ฟรายแพนทำข้าวเย็นเสร็จหรือยัง เพราะยังไงตอนนี้ก็เย็นแล้วนิเนอะ " เมื่อร่างบางสามารถดึงสติกลับมาได้เเล้วก็รีบลุกขึ้นพรวดแล้วออกตัววิ่งไปทันที โดยไม่ฟังคำทักอะไรจากนิวท์เลย

เจ้าเพียกบ้าเอ้ย...เขินจนไม่ดูเวลาหรือไง....นี่มันยังไม่ถึงเวลาข้าวเย็นเลยนะ....

" บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย บ้าเอ้ย " โทมัสวิ่งออกมาด้วยความเขินแบบสุดๆ ไม่คิดเลยว่าจะโดนจับได้ เขาว่าเขาไม่ได้แสดงอาการออกซักหน่อยว่าเขา....เขา...เฮ้อ...ช่างเถอะ โทมัสวิ่งออกมาพร้อมกับทิ้งตัวนั่งตรงต้นไม้ทันทีเพื่อเป็นที่พักให้หายเหนื่อยก่อนที่เขาคิดจะไปทำอะไรต่อไป

" อ่า ให้ตายสิ.... นี่ฉันโกหกใส่เพียกไม่เนียนเลยสินะ... " เมื่อเจ้าตัวได้นั่งพักลงก็หันมามองดูนาฬิกาทันทีและพบว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาข้าวเย็นเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่สิ..มันก็เกือบๆละมั้ง

" เอาเถอะ....ไปหามิน-- ฟรายแพนดีกว่า " โทมัสลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดฝุ่นที่ติดตามเนื้อตัวแล้วก็บ่นพึมพำเล็กน้อยกับตัวเอง ด้วยอาการที่ยังเขินๆ

เมื่อเขาเดินมาถึงตรงที่ฟรายแพนอยู่เป็นประจำยังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไปหาก็มีเสียงที่คุ้นเคยพูดเสียงดังลั่นออกมา

" นี่นายทำปลวกอะไรเนี่ยเพียก !!! รสชาติแย่ยิ่งกว่ากินแผละอีกมั้ง !!? ให้ตายสิ !!? "
" ใจเย็นสิเพียก ฉันคิดว่าจะอร่อยขึ้นกว่าเดิมซะอีกนะเนี่ย "

เมื่อเขายื่นหน้าเข้าไปดูก็เห็นว่ามินโฮนั้นทำหน้าพะอืดพะอมอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งไปอ้วกตรงหน้าต่าง

" เห้ !? มินโฮ ฉันว่ามันไม่ขนาดนั้นนะ " ฟรายแพนรีบวิ่งไปลูบหลังมินโฮทันทีเมื่ออีกฝ่ายดูท่าไม่ดี

" ให้ตายสิ...อึก.. " เมื่ออีกคนหันหน้ากลับมาแล้วจะเดินไปนั่งตรงที่เดิมแต่ก็ต้องเอามือกุมขมับก่อนที่ฟรายแพนจะรีบเข้าไปช่วยพยุง

" มินโฮ...!? " คนที่แอบดูอยู่มาได้ซักพักเห็นว่าอีกฝ่ายดูแย่ลงเรื่อยๆก็รีบวิ่งไปช่วยฟรายแพนพยุงตัวอีกคนทันที

" โท..มัส ..? " คนที่ทำท่าเหมือนจะเป็นลมหันไปชำเลืองมองคนที่พึ่งเข้ามาใหม่เล็กน้อยพร้อมกับแอบยิ้มเล็กๆ

เมื่อมินโฮได้มานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ เจ้าตัวก็นั่งกุมขมับอยู่อย่างนั้นตลอด คนที่นั่งมองก็ส่งสายตาเป็นห่วงอยู่ไม่ละสายตาไปไหน

" เดี๋ยวฉันจะลองคิดน้ำสูตรใหม่ก่อนละกันนะ เพื่อมันดีขึ้น " ว่าแล้วฟรายแพนก็หันหน้ากลับไป มุ่งกับการคิดน้ำสูตรใหม่ทันที โดยไม่ทันได้มองสายตาที่มินโฮส่งมาให้แม้แต่น้อย...

" นาย..? โอเคไม มินโฮ " โทมัสมองมินโฮตาแทบไม่กระพิบ พร้อมกับส่งสายตาเป็นห่วงกับอาการอีกฝ่ายแบบไม่สนใจสายตาคนอื่นเลยว่าจะมองมายังไง

" โอเค...ถ้าไม่นับกับที่ฉันอ้วกไปเมื่อกี้...รู้สึกรสชาติยังติดปากอยู่เลย... " มินโฮตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ ก่อนจะเลิกเอามือกุมขมับตัวเองและสามารถนั่งได้เหมือนปกติ...แต่สีหน้าก็ดูไม่เหมือนเดิมเท่าไร

" ก็พึ่งอ้วกนิ ทนๆไปเดี๋ยวนายก็ชินเอง " โทมัสยิ้มกว้างแล้วขำออกมา จนคนที่เห็นเลิกคิ้วมองเล็กๆเชิงสงสัยว่ามีอะไรน่าหัวเราะ

" งั้น...นายก็ช่วยให้ฉันชินเร็วๆสิ... " เมื่อสิ้นเสียงคนที่พูดก็ยิ้มมุมปากทันที คนที่หัวเราะก็ชะงักแล้วทำหน้าระแวงทันที

มินโฮค่อยๆลุกขึ้นยืนเเล้วขยับไปหาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวข้างๆ มือที่แนบอยู่ข้างลำตัวขยับมาอยู่ตรงใบหน้าของโทมัส มือที่เย็บเฉียบค่อยๆลูบไปมาตรงแก้มของอีกคน

คนที่ยืนอยู่ขยับใบหน้าตัวเองลงมาใกล้ใบหน้าอีกคนมากขึ้นเรื่อยๆ มากจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

โทมัสเริ่มเกิดอาการเกร็งตัวขึ้น ก็ไม่รู้ตัวเลยว่ามือของเขาทั้งสองไปจับไหล่ของมินโฮไว้ตอนไหน อย่าว่าแต่จับไหล่เลย อยู่ๆโผล่มาสถานการณ์นี้ได้ยังไงยังไม่รู้เลย สถานการณ์โครตล่อแหลม !!?

โทมัสได้แต่หลับตาลงเตรียมรับสัมผัสที่ริมฝีปากที่ตัวเองกำลังจะได้รับในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า โดนที่ไม่สามารถจะขัดขื่นได้

" พวกนาย จะกินข้าวเย็นเลยไม ได้เวลาแล้----- ขอโทษที ขัดจังหวะ " ฟรายแพนที่โผล่ออกมาจากไหนไม่รู้ เมื่อเห็นว่าตนขัดจังหวะ เลยเดินหายกลับไปที่ทางเดิม

เมื่อโทมัสได้ยินเสียงฟรายแพนจึงเผลอตัวผลักมินโฮกระเด็นจนไปนั่งกองกับพื้น จนอีกคนต้องอุทานร้องออกมาด้วยความเจ็บอย่างห้ามไม่ได้

" โอ้ย...!! " มินโฮอุทานร้องลั่นเพราะว่าที่โทมัสผลักมาเมื่อกี้ แรงกระทบมันดันไปซ้ำเติมกับข้อเท้าที่แพลงมา

" เป็นอะไรมากไมเพียก..? ร้องซะลั่นเลย ขอโทษทีนะ  " โทมัสรับลุกขึ้นยืนพร้อมกับสีหน้าที่รู้สึกผิดเขาไม่ได้ตั้งใจจะผลักอีกฝ่ายเลยแม้เต่เพียงนิดเดียวถึงแม้จะทำไปแล้วก็ตามเถอะ…โทมัสยิ้มเล็กๆก่อนจะยื่นมือให้อีกฝ่ายจับเป็นการเชิญชวนให้ลุกขึ้น

มินโฮเลิกคิ้วมองเล็กน้อยก่อนจะไปจับมืออีกฝ่ายแล้วค่อยๆลุกขึ้นยืนแต่พอเมื่อเขาลงน้ำหนักลงขาข้างที่เจ็บ ก็เกิดอาการเสียสมดุลเล็กน้อย

" ค่อยๆสิ... เดี๋ยวก็ล้มลงไปอีก " เสียงที่พูดกลับมาเป็นเสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วง จนคนที่ได้ยินก็ได้แต่แอบยิ้มเล็กๆอยู่ในใจ

เมื่อถึงเวลากินข้าวเย็น ก็ถึงเวลาที่ชาวทุ่งจะต้องแยกย้ายกลับไปนอนพักผ่อนเตรียมที่จะทำงานต่อในวันพรุ่งนี้

" เฮ้อ...อย่างน้อยๆข้าวเย็นก็ยังรสชาติดีกว่าน้ำปลวกนั้น… " มินโฮบ่นพึมพำออกมาหลังจากที่กินข้าวเย็นเสร็จ คนที่ได้ยินกูหลุดขำออกมาเล็กๆ

" พวกนายวันนี้ฉันขอตัวก่อนนะ...วันนี้รู้สึกล้าเป็นพิเศษ... " นิวท์ที่กินข้าวเสร็จก็ขอตัวลุกขึ้นไปเก็บจานชามก่อน 

" ฉันไปด้วยนิวท์ ..! มินโฮ เดี๋ยวฉันกลับมานะ ขอไปเก็บชามก่อน " มินโฮพยักหน้ารับเล็กน้อย เมื่อผ่านไปซักพักเจ้าตัวเองก็ทำท่าจะลุกไปเก็บชามตามคนอื่นๆแต่....

" มินโฮ ! ฉันเชื่อว่าต้องชอบอันนี้ ฉันลืมไปเลยว่าเคยทำ " เสียงของฟรายแพนดังออกมาก่อนจะตามมาด้วยแก้วที่มีน้ำสีม่วงๆอยู่ข้างใน

เมื่อมินโฮเห็นสภาพของสีน้ำ สีหน้าก็แสดงออกมาแบบแทบไม่คิดจะปิดเลยว่า.... นี่มันน้ำปลวกอะไรกัน...คงไม่ทำให้เขาตายใช่ไม

" มันก็น่าจะเป็นไวน์องุ่นนะ ฉันหมักเอาไว้เป็นอาทิตย์ๆแล้ว ฉันว่าคนอย่างนายคอไม่น่าจะอ่อนพอที่จะกินไปแล้วเมานะ " คนที่ยื่นแก้วให้แสยะยิ้มเล็กๆ เหมือนเชิงท้าทายว่าอีกฝ่ายกล้าที่จะกินหรือป่าว

" หึ...อย่ามาดูถูกฉันเชียว ไอ้เพียกหน้าปลวก... " เมื่อมินโฮเห็นรอยยิ้มก็หยิบมาดื่มที่เดียวจนหมดแก้วทันที

" แค่นี้หรอ..? หึ ไม่สะทกสะท้านฉันหรอกนะ " คนที่พูดยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจเล็กๆ

" คิดหรอว่าฉันมีแค่นี้ ? ดูสินายจะกินจนหมดนี่ไม " ฟรายแพนพูดแล้วก็ยกออกมาอีก 2-3 ขวด มินโฮได้แต่ยิ้มด้วยความสนใจเป็นอย่างมาก หึ...อย่างน้อยๆในท้องทุ่งนี้ก็ยังมีอะไรที่น่ากินอยู่บ้าง

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ก็เหมือนศึกแข่งขันกันกินไวน์ แต่เหมือนคนที่จะพ่ายแพ้ไปก็คือ ฟรายแพน... แต่..ไม่ใช่อีกคนที่แข่งขัน จะไม่เกิดอาการมึนเมา…

โทมัสที่เก็บชามเสร็จแล้วก็ถูกนิวท์ชวนคุยเล็กน้อยจนลืมเวลา เมื่อรู้สึกตัว เจ้าตัวก็รีบวิ่งไปหามินโฮทันที

" มินโฮ...? " เมื่อมาถึงที่ก็ต้องหยุดชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของฟรายแพนและมินโฮ ที่มีอาการมึนๆ เหมือนคนดื่มเหล้ามา

" เกิดอะไรขึ้น !? " ไม่ชักช้าโทมัสก็ไปพยุงตัวมินโฮทันทีเมื่ออีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะลงไปนอนกองกับพื้น

" ก็ฟรายแพนนะสิ...อึก..ดันทำไวน์มาแล้วฉันดันเผลอไปบ้าจี้แข่งกับมัน..." มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาบางและคำบางคำก็ฟังไม่ค่อยออกหนัก แต่โทมัสก็พอจับใจความได้ ให้ตายสิ พวกนายกินไปเท่าไรเนี่ย

แต่เมื่อโทมัสดูอาการมินโฮกับฟรายแพนสลับกันก็แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ฟรายแพนซึ่งสลบไปแล้ว แต่มินโฮยังพอสามารถทรงตัวและพูดคุยกับเขาได้ปกติ...คอแข็งนะเนี่ย..

ระหว่างที่โทมัสกำลังจะพามินโฮกลับไปที่ห้องพัก เขาก็ชำเลืองเห็นขวดไวน์ที่ยังมีหลงเหลืออยู่พอตัว ด้วยความสงสัยในรสชาติและฤษธิ์ของมันจึงลองกินเขาไปจนเกือบหมดแต่ก็ต้องถอย มินโฮกินเข้าไปได้ไงเนี่ย !!

โทมัสใช้ความพยายามทั้งหมดในการแบกมินโฮกลับไปที่ห้องพัก ทั้งๆที่ตัวเองก็เริ่มมีอาการมึนๆเมาๆแล้ว

" ถึงแล้ว... " โทมัสพูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าและดูจะไม่มีแรงหลงเหลือแล้ว

" ขอบใจนะเพียก... " มินโฮกล่าวขอบคุณที่อีกฝ่ายที่พยุงเขามาจนถึงห้อง ร่างสูงเดินไปถอดอุปกรณ์ที่ใส่ไว้ในการวิ่งก่อนจะเหลือแค่เสื้อและกางเกงเท่านั้นเอง

เมื่อคนที่ถอดอุปกรณ์เสร็จแล้ว รู้สึกว่าตัวเองหายเมามากขึ้น จึงหันไปหาอีกคนที่กำลังยืนเกาะประตูห้อง...แอบกินไวน์เข้าไปแน่ๆ...ดูหน้าก็รู้เลยว่าเมา...

" เฮ้อ...ให้ตายสินายแอบกินไวน์ที่เหลืออยู่บนโต๊ะใช่ไม หน้าดูก็รู้เลยว่าเมา... " คนที่มองถอดหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะไปเดินไปพยุงอีกคนไปที่เตียงเพื่อที่จะให้นั่งพักผ่อน

" ไม่ได้เมา...แต่มันรู้สึกมึนๆ ยังมีสติอยู่น่า... แต่นายรู้สึกไม...ว่ามันร้อนแปลกๆนะ " ว่าแล้วโทมัสก็ค่อยๆถอดอุปกรณ์ที่เขาใส่ตอนวิ่งออก แล้วก็ทิ้งตัวลงนอน พร้อมกับดึงเสื้อเพื่อระบายความร้อนแต่ก็ดึงจนแทบจะเห็นหน้าอกตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าเป็นการยั่วอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

" เห้ๆ นี่มันห้องฉันนะ เลิกทำท่ายั่วซักที แล้วก็กลับห้องนายไปนอนได้แล้ว " มินโฮบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กๆ ให้ตายสิ ในสภาพที่เมาอยู่แบบนี้ ความอดทนฉันต่ำลงนะโว้ย !? ไอ้หน้าปลวกนี่ !!?

" งืม...ไม่เอาน่ามินโฮ แค่คืนเดียวนะ... ฉัน..อยากนอนกับนาย.." สิ้นประโยคโทมัสก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป และทำอะไรลงไป เมื่อเขาหันไปมองคนที่ยืนอยู่ก็พบว่าคนที่ได้ยินถึงกับนิ่งค้างไปเลย...

" อ..อ่า...ฉ..ฉัน กลับห้องก็ได้นะ ฉ..ฉันขอตัวละ " โทมัสรีบลุกขึ้นจากเตียงโดยที่ลืมไปว่าตัวเองยังไม่อาการมึนเมาอยู่เล็กๆ ด้วยความรีบลึกขึ้นยืนจึงทำให้อีกคนยืนแทบไม่อยู่

" โทมัส ..!? " คนที่ยืนนิ่งมาซักพักเห็นอีกคนกำลังจะล้ม ก็รีบวิ่งไปรับทันที เกือบไม่ทันซะแล้ว.....

" ค่อยๆยืนสิ ลืมไปแล้วรึไงว่าเมาอยู่ "
" ก..ก็เปล่าลืม... "

ร่างบางก้มหน้าปิดบังใบหน้าที่กำลังแดงเรื่อยๆด้วยความเขินกับคำพูดตัวเอง แต่เมื่อเขาก้มหน้า อีกฝ่ายก็เกิดอาการสงสัย

มินโฮเอามือข้างหนึ่งของตนเองจับใบหน้าของโทมัสเชิดขึ้นเพื่อเห็นให้ชัดขึ้น...น่ารัก....เสียงในหัวของมินโฮดังเข้ามาแวบแรกเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่กำลังเขิน

มืออีกข้างที่ว่างของมินโฮได้ทำการโอบรอบเอวของร่างบางเเล้วดึงเข้ามาให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้แม้แต่อากาศผ่าน

"ม...มิน--- อื้อ... " ยังไม่ทันที่จะพูดชื่อจบ มินโฮก็ทำการนำริมฝีปากของตนไปประกบกับริมฝีปากอีกฝ่าย ทำให้เสียงที่กำลังจะเอ่ยหายไปในลำคอและถูกแทนที่ตัวเสียงครางต่ำ

มินโฮค่อยๆจูบอย่างแผ่วเบา จนอีกคนเคลิ้มจนแทบจะลอยหายไปในอากาศ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนจังหวะการจูบให้เร่าร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

คนที่กำลังถูกจูบก็นำมือที่ว่างทั้งสองข้างมาคล้องคออีกคนพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยเพื่อที่จะให้รับรสชาติจูบและจูบได้ถนัดมากขึ้น

มินโฮเอาลิ้นออกมาเลียริมฝีปากอีกคนเป็นเชิงขออนุญาตเข้าไปในโพรงปาก โทมัสจึงค่อยๆอ้าปากออกเพียงเล็กน้อย ถึงจะเพียงแค่เล็กน้อย แต่มินโฮก็สามารถนำลิ้นของตนเข้าไปได้อย่างสบายๆ

จากการจูบที่แผ่วเบา เป็นดูดดื่มกันมากขึ้นเรื่อยๆ โทมัสเริ่มสัมผัสได้ว่าขาของตนเองแทบจะไม่มีแรงยืนเหลืออีกแล้ว ถ้าอีกคนไม่กอดเขาไว้เขาคงล้มไปนั่งกองกับพื้นแน่ คนบ้าอะไรกัน !!? วิ่งเร็วไม่พอ ยังจะจูบเก่งอีก !!

โทมัสเกร็งตัวเล็กน้อยแล้วเผลอเอามือบีบหัวไหล่อีกฝ่ายเมื่อมินโฮได้ทำการแกล้งเขาด้วยการจูบที่นำลิ้นเข้าออกจากปากเขาอย่างต่อเนื่องด้วยความรวดเร็ว เดี๋ยวก็อยู่ในปากเขา เดี๋ยวก็ออกไปจากปากเขา นี่มันจูบบ้าอะไรเนี่ย !!!? จูบแรกของเขาทำไมมันดูหนักหน่วงขนาดนี้ มินโฮ..!! ชาติที่แล้วเป็นนักจูบหรือไง !!!

"อ...อื้อ..!! อืม..!! " โทมัสทักอีกฝ่ายว่าเขากำลังจะหมดลมหายใจในอีกไม่นาน ถ้าเขาจูบต่อมีสิทธิตายแน่นอน

เมื่อได้ยินเสียงครางแบบนั้นมินโฮจะผละจูบออกมาด้วยความรู้สึกเสียดายนิดๆ แต่ก็รู้สึกคุ้มค่าเมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายที่ต้องการเขา... ใบหน้าทีเคลิบเคลิ้มกับการจูบของเขาเมื่อกี้

" อึก...แฮ่ก...ช..ชาติที่แล้ว..แฮ่ก เป็นนักจูบหรือไง " โทมัสเริ่มออกอาการบ่นพร้อมกับเอามือมาเช็ดคราบน้ำลายที่ไหลออกมาบางส่วนจากจูบเมื่อกี้

" มากกว่าจูบ...ฉันก็ทำได้นะ..หึ... " ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทำให้คนที่เห็นแทบอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องบ้าๆนี่ทันที...แต่มือที่อยู่รอบเอวเขาทำให้เขาไปไหนไม่ได้

" อย่าปฏิเสธเลย...ฉันรู้ว่านายต้องการฉัน...โทมัส... " มินโฮเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย และดูหวานน่าฟังกว่าทุกครั้ง โอยไอ้ปลวกเอ้ย !! อย่ามาทำเสียงอ้อนสิฟะ มัน...

" เฮ้อ....ไอ้ปลวกเอ้ย... " โทมัสพูดสิ่งที่คิดออกมาบางส่วนก่อนจะถอดหายใจเล็กๆแล้วทิ้งตัวลงเตียงโดยที่ไม่ลืมดึงอีกฝ่ายขึ้นมาคร่อมตัวเขาด้วย

คนที่โดนดึงลงมาเบิกตากว้างเล็กๆด้วยความตกใจ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจกับการกระทำอีกคน

" อึก...ช...ช... " โทมัสพยายามจะเอ่ยปากพูดอะไรออกมาจึงทำให้มินโฮที่คร่อมอยู่ยังไม่ลงมือทำอะไรกับอีกฝ่าย

"...ช..ช่วย..อ่อนโยนกับครั้งแรก..ข...ของฉันด้วย " โทมัสพูดด้วยสีหน้าที่เขินสุดชีวิต แทบอยากจะมุดหนีดินลงตอนนี้เลยก็ว่าได้ ให้ตายสิ พูดอะไรออกไปเนี่ย !!!!? ขอเปลี่ยนใจออกไปวิ่งตอนนี้ไปให้โศกาต่อยเขาตายเลยได้ไม

"...อ๊ะ... " มินโฮถึงกับพูดไม่ออกกับประโยคที่พึ่งได้ยินมาเมื่อกี้ " นายมัน...น่ารักชะมัด..." คนที่พูดทิ้งน้ำหนักตัวเองเเล้วกอดคนข้างใต้เหมือนราวกับว่าจะหายไป

"ม...มินโฮ...มันหนักนะ.. " ร่างบางพยายามดันอีกคนขึ้นออกจากตัวเพราะน้ำหนักของคนด้านบนมันหนักเกินที่เขาจะรับไว้นานๆ

" ในเมื่อนายพูดแบบนี้แสดงว่าอนุญาตแล้วสินะ งั้น....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่หยุดนะ " มินโฮกระซิบข้างหูอีกฝ่ายทั้งๆที่ในห้องนี้ก็มีเพียงกันแค่สองคน แต่เสียงกระซิบนี้ทำให้โทมัสรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเขาร้อนขึ้นมาทันที... ขอให้เป็นเพราะฤษธิ์ไวน์เถอะ ไม่ใช่เพราะเขาเขินอีกละมั้ง....

คนที่นอนอยู่ข้างใต้ก็พยักหน้ารับช้าๆ เมื่ออีกคนได้รับคำตอบก็ไม่รีรออะไรอีกแล้ว เขาก้มลงไปบดขยี้ริมฝีปากของร่างบางอย่างสนุกสนาน

มืออันซุกซนของมินโฮที่อยู่ตรงบริเวณเอวของโทมัสค่อยๆซุกไซร้เข้าไปในเสื้อ และเจ้าตัวก็จงใจบีบเอวอีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยความหมั้นเขี้ยว

" อื้อ...มิน-- อื้ม.. " โทมัสที่ร้องเสียงครางขัดเล็กน้อยว่าเขาเริ่มหายใจไม่ออกอีกแล้วมินโฮจึงผละจูบออกมาเป็นการหายใจก่อนจะก้มลงไปจูบใหม่อย่างรุนแรงขึ้น

" ปากนี่...หวานกว่าทุกๆอย่างที่ฉันเคยกินมาเลยนะ.. " คนที่อยู่ด้านบนละริมฝีปากออกก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆ พร้อมกับเลียมุมปากตัวเอง เมื่อพูดเสร็จมินโฮก็ก้มหน้าไปตรงซอกคอขาวๆของโทมัสทันที

" อ๊า..! มินโฮ... " โทมัสอุทานร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพราะคนที่ก้มลงไปเมื่อกี้มากัดเข้าตรงใกล้ๆกับไห้ปลาร้าจนมีเลือดไหลซิบๆออกมา

" อื้อ...น่าจะเพิ่มรอยอีกหน่อย " ว่าแล้วคนที่พูดก็ก้มหน้าไปตรงคออีกคนพร้อมทั้งกัด ทั้งดูด ทั้งเลีย จนคอของโทมัสขึ้นเป็นรอยจ้ำๆสีแดงอย่างเห็นได้ชัด

" ม..ไม่เอา..ห..หยุด เดี๋ยวมันเป็นรอยมินโฮ ... " โทมัสพยายามใช้แรงที่ตัวเองมีอยู่เอามือผลักอีกคนให้ออกไปจากบริเวณคอของเขา

" ไม่ทันแล้วละ เป็นรอยชัดเลยละไอ้อ่อน... " คนที่ละออกมาเมื่อมองคออีกฝ่ายก็พูดออกมาด้วยเสียงที่ดูไม่รู้สึกสำนึกหรือรู้สึกผิดอะไรเลยพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้อีกฝ่ายอยากจะเอาเท้าถีบให้ไปไกลๆ

" มินโฮ..!! " โทมัสตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความโกรธเคืองสุดๆ แบบนี้พรุ่งนี้เขาก็ไม่กล้าออกไปเจอหน้าใคร หรือออกไปวิ่งนะสิ!

" ทำไมเรียกชื่อฉันบ่อยจัง ทนรอฉันไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรอ " คนที่อยู่ด้านบนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พร้อมกับคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับอ้าปากช็อคด้วยสีหน้าที่แดงเรื่อยๆ

มินโฮเห็นปฏิกิริยาอีกฝ่ายก็ส่งยิ้มด้วยความชอบใจก่อนจะอาศัยโอกาสที่อีกคนอ้าปาก รีบประกบจูบและสอดลิ้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว

" อื้อ...อือ..!! " มินโฮค่อยๆลูบมือไปทั่วบริเวณท้องของอีกฝ่ายอย่างหักห้ามใจไม่ได้ เมื่ออารมณ์ของพวกเขาเลยมากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผลจากแอลกอฮอล์ที่พวกเขาทั้งคู่ได้รับมาด้วยส่วนหนึ่ง

การหักห้ามใจก็เริ่มทำไม่ได้อีกแล้วมือของมินโฮจึงค่อยๆเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆจนถึงบริเวณยอดอกของโทมัส เมื่อนิ้วเรียวไปสะกิดโดนยอดอก เจ้าของยอดอกก็สะดุ้งเเละเกิดอาการเกร็งขึ้นเล็กน้อย

" แฮ่ก...ตรง...นี้...นายลองเลียมันดูสิ..." คนที่ถูกผละจากการจูบก็ดึงเสื้อของตัวเองมาอยู่ตรงบริเวณคอของตน จนมองเห็นยอดอกสีชมพูที่แข็งตัวจนได้ที่แล้ว สัมผัสตัวเขามากกว่านี้สิ.... เขาต้องการมากกว่านี้....

" หึ....คงอดใจรอไม่ไหวจริงๆสินะ " คนที่ฟังเมื่อได้ยินคำยั่วนั้นก็ทำการถอดเสื้ออีกคนออกและโยนออกไปจากเตียงและก้มลงไปตอบสนองความต้องการอีกคนให้อย่างสาสม

คนที่ถูกกระทำเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงครางต่ำในลำคอเล็กน้อย มินโฮทิ้งน้ำหนักตัวลงไปชั่วครู่ เบื้องล่างของทั้งคู่สัมผัสกันเล็กน้อย ก่อนที่ส่วนล่างของพวกเขาจะละออกจากกัน แต่ก็ทำให้สติของโทมัสหนีหายกระเจิงไปในอากาศ

โทมัสทนกับความต้องการที่มากขึ้นไม่ไหวจนร่างกายของตนไม่ทำตามคำสั่งตัวเองอีกต่อไป แต่กลับทำตามอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ข้างใน และเขาก็รู้สึกได้ถึง อุณหภูมิในร่างกายที่เพิ่มขึ้นอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด

คนผมสีน้ำตาลเอามือไปวางตรงหลังของคนที่อยู่ด้านบนและลูบไปมาด้วยความที่ต้องการหาที่ระบายความเสียวซ่าที่ได้รับจากลิ้นของอีกฝ่ายที่กำลังเล่นกับยอดอกของเขาเหมือนของเล่น... ของเล่นที่ดูไม่ทะนุถนอมเท่าไร...

จากการที่คุณผู้ดูแลนักวิ่งกำลังโลมไล้ เลียยอดอกของเขาอยู่โดยไม่สนใจอะไรเลย ด้วยความที่โทมัสต้องการให้เขากับมินโฮได้สัมผัสกันมากขึ้น เขาจึงทำการแอ่นตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้ส่วนด้านล่างของพวกเขาได้สัมผัสกันตามที่โทมัสต้องการ

มินโฮสะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่คิดว่าจะโดนอีกฝ่ายพยายามรุกขนาดนี้ ไม่คิดเลย...ว่าไอ้อ่อนนี่ถ้ามีอารมณ์มันจะเป็นได้ถึงขนาดนี้

แต่....ฉันชอบ หึ...

คนผมดำคิดแบบนี้จนทำให้แอบเผลอยิ้มออกมา แต่ดูแล้วอีกฝ่ายเมื่อจะไม่สนใจเพราะตอนนี้กำลังพยายามทำให้ข้างล่างพวกเขาสัมผัสกันมากขึ้น

" ร้ายนะ ไอ้หน้าปลวก " มินโฮเงยหน้าจากยอดอกและพูดออกมาจนทำให้อีกฝ่ายชะงักตัวจากการกระทำ

มินโฮเลยทำการตอบสนองความต้องการของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ โดยการทิ้งน้ำหนักตัวลงอีกครั้ง จนทำให้ด้านล่างของพวกเขาสัมผัสกันอย่างเต็มที่

ก่อนที่มินโฮจะค่อยๆขยับช่วงเอวช้าๆ ไปมา ขึ้นลงบ้าง ไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้าง การกระทำที่อ่อนช้า และนุ่นนวล

จึงทำให้โทมัสได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองเพื่อเป็นการห้ามส่งเสียงครางที่น่าอายออกมาจากปาก เขาเอามือจิกหมอนที่นอนหนุนอยู่เป็นการระบายออกมาแทนเสียงที่เขาพยายามกลืนกลับไปที่คอ

เมื่อมินโฮเห็นสีท่าอาการที่ดูทรมาณก็คิดจะแกล้ง ตามภาษาคนอย่างเขา คนผมสีดำเอามือมาลูบบริเวณหน้าท้องของโทมัสช้าๆ เพื่อเป็นการเพิ่มความเสียวให้กับอีกคน

" เลิกทำตัวน่าทรมาณซักที ไอ้อ่อน...ถ้ารู้สึกดีก็ครางออกมา ฉันอยากจะได้ยินเสียงของนายตอนมีความสุขเพราะฉัน... " มินโฮพูดพร้อมกับไปเอาปากตัวเองไปกัดริมฝีปากอีกคนเบาๆ โดยที่ยังไม่หยุดการกระทำด้านล่าง

" อ..อย่า...อื้ม..แกล้งกัน...สิ... " อีกคนพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบและดูเบาบาง เพราะถ้ามินโฮยังทำแบบนี้ต่อไป โดยที่เขายังใส่กางเกงอยู่แบบนี้มีแต่ทำให้เขาอึดอัด ถึงจะรู้สึกดีก็ตาม... แต่ความรู้สึกดีนี่ละจะทำให้เขาเผลอปลดปล่อยความสุขออกมาจะเลอะกางเกงตัวเอง แบบนี้มันน่าอายกว่าเดิมอีก....

มินโฮหัวเราะหึในลำคอด้วยความชอบใจก่อนที่เขาจะยันตัวเองขึ้นและเลิกทำการกระทำแบบนั้น และมองใบหน้าอีกคนที่แดงระเรื่อ เสียงหอบหายใจที่สั่นระริน น้ำลายที่ไหลออกมาจากมุมปากเล็กน้อย ดวงตาที่แสนจะยั่วยวน ในแววตาที่มีแต่ความปรารถนาลุกร้อนแรงเหมือนกองเพลิงกองใหญ่

ผู้ดูแลนักวิ่งนำริมฝีปากตนไปจูบไหปลาร้าอีกฝ่ายเบาๆ เเล้วค่อยๆไล้ลิ้นร้อนๆลงมาเรื่อยๆจากไห้ปลาร้ามาแถวหน้าอก จากแถวหน้าอกไล่ลงมาถึงบริเวณสะดือ

ลิ้นร้อนๆที่วนอยู่บริเวณสะดือ เขาชำเลืองสายตาไปมองคนที่นอนตัวสั่นอยู่ด้วยความชอบใจ ก่อนจะจูบส่วนล่างของคนที่นอนสั่นโดยที่ผ่านเนื้อผ้าสองชั้น

" ท..ทำอะไร น่าอายนะมินโฮ... " คนที่พูดด้วยสีหน้าที่เขินจนตอนนี้สามารถวิ่งเข้าไปในวงกตแล้วให้โศกาต่อยให้ตายคาวงกตยังได้เลย จริงๆเขาอยากวิ่งไปให้โศกาต่อยตั้งนานแล้วเนี่ย !

มินโฮไม่สนใจเสียงของอีกคนก่อนจะค่อยๆเเกะกระดุมกางเกงของอีกคนด้วยปากของเขาช้าๆ และงับซิปกางเกงแล้วค่อยๆรูดลง

การกระทำแบบนี้ทำให้คนที่เห็นเอาหน้ามุดไปกับหมอนทันที บ้าชะมัด !! ไอ้หน้าปลวกนี่ทำอะไร ไม่คิดจะอายกับเขาบ้างหรือไง จากมุมมองของโทมัสทำให้โทมัสได้เห็นแววตาที่มินโฮส่งมาให้เขาอยากชัดเจน แววตาที่มีแต่ความต้องการ..มีแต่ความปรารถนา

คนผมดำค่อยดึงกางเกงโทมัสลงช้าๆ โดยที่ยังเหลือเนื้อผ้าอีกหนึ่งชั้นที่เขายังไม่ดึงลง เมื่อเขาถอดกางเกงออกแล้วก็โยนทิ้งออกนอกเตียงทันที

นิ้วเรียวๆ ลูบไปมาตรงช่วงล่างของโทมัส โดยที่ยังมีชั้นในเหลืออยู่ คนที่โดนสัมผัสก็ครางในลำคออย่างต่อเนื่อง เสียงนั้นทำให้มินโฮพอใจอย่างยิ่งกับการกระทำของเขา

เมื่อมินโฮเล่นมามากพอแล้ว แล้วเห็นท่าทางอีกฝ่ายที่ดูเรียกร้องเขาสุดๆจึงทำการถอดชั้นในให้ เผยให้เห็นแก่นกลางที่เเข็งตัวเต็มที่แล้ว

มินโฮสังเกตเห็นว่าปลายของโทมัสนั้นได้มีน้ำสีขาวๆซึมออกมาเล็กน้อย ผู้ดูแลนักวิ่งจึงงับตรงปลายเบาๆ

ถึงจะเป็นการกระทำที่เบาๆ แต่โทมัสก็สะดุ้งตัวทันที เหมือนกับการกระทำเมื่อกี้ไม่ได้เบาสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

มินโฮค่อยๆโลมเลียไปทั่วบริเวณแก่นกลางของโทมัส เจ้าตัวก็ได้แต่เอามือปิดปากตัวเองกลั้นเสียงเอาไว้ แต่ร่างบางที่กลั้นความสุขที่สะสมมานานจนทำให้โทมัสกระตุกตัวพร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาจนทำให้เลอะหน้าของมินโฮ และหน้าท้องของตัวเอง

คนที่ปลดปล่อยออกมาแล้วก็หอบออกมาทันที และด้วยความที่กลั้นเสียงมานานพอตัว จนแทบทำให้ลืมหายใจไป คนที่โดนน้ำสีขาวเลอะใส่หน้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับสายตาที่ไม่ค่อยพอใจซักเท่าไร

" เร็วดีนะ... " จากการกระทำที่ผ่านมาประโยคที่ได้ยินจากที่เงียบกันมานาน มินโฮค่อยๆเอานิ้วเช็ดคราบสีขาวที่เลอะบนหน้าของตนเเล้วเลียเข้าปากตัวเอง

" น..นาย แฮ่ก... ลองมาโดนเองไมละ .. แฮ่ก.. " โทมัสเอ่ยพร้อมกับเสียงหอบที่สั่นระริน

" นายทำไม่ได้หรอก นายคงจะเขินตายก่อนที่จะทำอีกมั้ง " มินโฮพูดพลางเอาน้ำสีขาวของอีกคนมาลูบบริเวณช่องด้านหลังของโทมัส เพื่อใช้เป็นแทนตัวล่อลื่น หวังว่าคงจะทำให้เจ็บน้อยลง...มั้ง...

ผู้ดูแลนักวิ่งสบตากับคนที่นอนอยู่ สายตานั้นทำให้โทมัสรู้ได้ทันทีว่าเขาต้องเตรียมใจ รับกับสิ่งที่กำลังจะเข้ามาในไม่ช้า

มินโฮค่อยๆเอานิ้วที่ยาวที่สุดของตัวเอง ใส่เข้าไปในช่องทางด้านหลังช้าๆ แต่นิ้วที่เข้าไปเพียงแค่เล็กน้อย มันก็ทำให้อีกคนร้องออกมาด้วยความเจ็บ

" จ...เจ็บ.. มินโฮ... ฉันเจ็บ.. " โทมัสกัดฟันพูดด้วยความรู้สึกเจ็บที่ได้มาจากช่องทางด้านหลัง รู้ตัวอีกที เขาก็รู้สึกว่าดวงตาของเขาทั้งร้อนและแสบ น้ำตาที่กำลังไหลลงแก้ม

" อย่าเกร็งสิโทมัส...ตอนเเรกจะเจ็บหน่อยนะ...แต่เดี๋ยวฉันจะพานายขึ้นสวรรค์จนไม่อยากจะลงมาแน่นอน... " มินโฮส่งยิ้มให้พร้อมกับดันนิ้วเข้าไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าที่คิดจะหยุด

มินโฮก้มลงไปจูบอีกฝ่ายเล็กน้อยเพื่อให้อีกคนผละความสนใจจากด้านหลัง ให้มาสนใจกับรสชาติจูบที่เขามอบให้ และดูเหมือนจะได้ผลตามคาดโทมัสตอบสนองการจูบโดยเอามือโอบรอบของของเขาแล้วก็กดลงมาให้จูบได้ถนัดมากขึ้น

เมื่อมินโฮเห็นว่าอีกคนดูจะเพลินเพลิดกับจูบจนไม่สนใจด้านล่างเขาจึงเพิ่มนิ้วเขาไปอีกนิ้ว ร่างบางเกร็งตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆผ่อนคลายตามปกติ

พวกเขายังคงนัวเนียกับการแลกจูบที่ยาวนานมินโฮก็ใส่นิ้วที่สามเข้าไป และขยับไปมาอยู่ด้านใน โทมัสจึงเผลอเอาเล็บของตนจิกไปแถวคอของมินโฮด้วยความที่รู้สึกแปลกๆเมื่อมีอะไรอยู่ข้างในตัวเขา

ผู้ดูแลนักวิ่งผละจูบออกมา และเริ่มไปสนใจกับการกระทำด้านล่าง เขาพยายามคล้ำหาจุดอ่อนในร่างกายของโทมัสอย่างสนุกสนาน อยู่ไหนกันนะ...

" อื้อ....! ต..ตรงนั้น..ม...ไม่ได้ ! " เมื่อเวลาผ่านไปซักพักก็พบจุดที่เขาต้องการ จึงกดเน้นย้ำตรงนั้นอย่างเต็มแรงด้วยความหมั้นไส้

" ฉันว่านายน่าจะชอบมันนะ " มินโฮไม่สนใจเสียงห้ามที่ออกมาจากปากของโทมัสซักเท่าไรก่อนจะย้ำจุดอ่อนไหวที่อยู่ข้างในร่างกายย้ำเล่นๆอีกพัก ก่อนที่เขาจะถอดนิ้วออกมา

หลังจากที่โทมัสโดนแกล้งจากผู้ดูแลนักวิ่งไปพักหนึ่งก็เล่นจนแทบไร้แรงในการขัดขื่นต่อไปโดยปริยาน ดวงตาปรือลงด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมที่โหดร้ายเมื่อกี้

แต่โทมัสก็รู้สึกตัวว่าเขาคิดผิด...ไอ้กิจกรรมที่โหดร้าย...มันคือต่อจากนี้ที่เขาจะเจอตั้งหาก..

มินโฮรูดซิปกางเกงของตัวเองลงแล้วค่อยๆดึงออกจากขาตัวเองโดยที่ดึงชั้นในลงมาด้วย ทำให้เผยเห็นสิ่งที่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างอย่างชัดเจน

โทมัสเอาหน้ามุดหมอนทันที พร้อมกับสีหน้าที่แดงจัด ทำไม...เมื่อเขามองของมินโฮทำไมต้องอายขนาดนี้ด้วย อายจนไม่กล้าที่จะสบตาแล้ว

คนผมดำเอียงคอเชิงสงสัยเล็กน้อย แต่ก็เดาได้ไม่ยากว่าทำไมอีกคนถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้

" เขินหรือไงไอ้อ่อน " มินโฮโน้มตัวลงมาแล้วกระซิบใส่หูอีกฝ่ายเบาๆ คนที่เอาหน้ามุดหมอนอยู่ก็พลิกหน้าออกจากหมอนทันทีที่โดนจับได้

"ก..ก็นิดหน่อย...ฉันไม่เคยคิดเลยนิว่าจะมาอยู่ในสภาพแบบนี้ได้" โทมัสพูดด้วยน้ำเสียงที่จะเขินเล็กน้อย แต่ก็เริ่มกล้าพอที่จะสบตาอีกคน...ถึงจะแค่แวบเดียวก็ตาม

" ฉันคงยังไม่ได้บอกสินะ...งั้นฉันจะบอก ฉันรักนายนะโทมัส..." มินโฮถอดหายใจเบาๆก่อนจะพูดประโยคสารภาพรักออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวานนุ่มและอ่อนโยนเป็นอย่างมาก น้ำเสียงที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน พร้อมกับสีหน้าที่ดูจริงจัง บ่งบอกได้เลยว่าคำพูดที่ได้ยินเมื่อกี้ไม่ใช่เรื่องตลกหรือเรื่องล้อเล่นแน่นอน

โทมัสได้ยินคำพูดนี้ก็ถึงกับนิ่งเงียบและค้างไป เขาไม่ได้เตรียมใจที่จะมาฟังประโยคนี้ซักหน่อย เจอแบบนี้เข้าไปเขาก็ไปไม่ถูกนะสิ !? โทมัสก็คงยังนิ่งค้างและไร้การตอบสนองเหมือนเดิม

จนทำให้อีกคนที่เหมือนรอฟังคำตอบดูท่าทางแล้วคงจะไม่ได้คำตอบในตอนนี้แน่ มินโฮจึงตัดสินใจที่จะพูดต่อไป

" นายยังจำได้ไม...? วันที่มีไอ้เพียกหน้าปลวกที่วิ่งเข้ามาในวงกตเพื่อมาช่วยฉันกับอัลบี้ จริงๆนั้นมันโง่และบ้ามากๆ " มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นเเล้วอ่อนโยน ฝ่ามือของคนที่ตัวใหญ่กว่า วางทับมือของร่างบางอย่างแผ่วเบา

" หลังจากที่เจ้าบ้านั้นฆ่าโศกาได้ ก็กลัวร้องไห้โฮออกมาใหญ่...มันทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า เพียกบ้าที่ดูแข็งแกร่ง แต่ความจริงแล้ว...ช่างอ่อนแอ่จนฉันอดมีความรู้สึกที่อยากจะปกป้องให้ได้" นิ้วเรียวของมินโฮค่อยๆสอดแทรกเข้าไปตามช่องว่างของฝ่ามืออีกคนช้าๆทีละนิ้ว....ทีละนิ้ว

" จากความรู้สึกที่อยากจะปกป้อง...ก็กลายเป็นความรู้สึกที่อยากจะอยู่ด้วยกันตลอดเวลา...อยากเห็นนายยิ้ม...ฉันไม่ชอบ ไม่สิ...เกลียดเลยละ...เวลาที่นายไปยิ้มให้คนอื่น...เวลาที่นายมีความสุขกับคนอื่นมากกว่าที่นายอยู่กับฉัน..." ระหว่างที่มินโฮกำลังพูดน้ำเสียงก็เปลี่ยนไปจากที่ดูอบอุ่น ตอนนี้กลับกลายเป็นน้ำเสียงที่ดูเศร้าและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ความไม่พอใจนั้น ทำให้คนผมดำเผลอบีบมือที่จับกันอยู่เเรงขึ้นเรื่อยๆ

โทมัสที่รับรู้ได้ถึงความเจ็บที่มาจากฝ่ามือ เขาก็ไม่ร้องออกมา ไม่ทำสีหน้าเจ็บปวด เพราะ...เขาเข้าใจ...เขาเข้าใจมินโฮ...ความเจ็บนี้...คงอาจจะยังไม่พอที่มินโฮได้รับด้วยซ้ำ...

" ฉันนะ...อยากจะอยู่กับนาย...ตลอดไป...ต้องการดูแลนาย...ตลอดเวล---- " ยังไม่ทันที่มินโฮจะพูดจบประโยค เสียงของเขาก็ขาดหายไปเพราะได้มีริมฝีปากบางๆมาประกบกับริมฝีปากเขาทำให้เขาไม่สามารถพูดต่อได้ มินโฮยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เจ้าตัวก็จูบต่อกลับไปเมื่อเริ่มได้สติเเล้ว

" นายเนี่ย...บ่นจนไม่เหมือนตัวเองเลยนะเพียก....ฉันก็เหมือนกัน...ฉันก็รักนาย...รักนายนะมินโฮ... " โทมัสพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆจากใบหน้า ทำให้คนที่เห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงสารภาพรักเผลอยิ้มตามไปด้วย

" ฉัน..ก็รักนายตั้งแต่ที่นายกอดฉันอยู่ตลอดเวลาที่ฉันร้องไห้ในคืนที่อยู่ในวงกต ตอนนั้นฉันแปลกใจมาก...ไม่คิดเลยว่านายจะมากอดฉัน...แต่ตอนที่นายกอดฉัน...ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นมันทำให้ฉันรู้สึกได้ฉันปลอดภัยและสามารถแน่ใจได้เลยว่า...ฉันฝากชีวิตฉันไว้กับนายได้...." คนผมสีน้ำตาลพูดพร้อมกับบีบมืออีกฝ่ายตอบกลับ มินโฮที่ได้ยินทุกประโยคก็เอามือลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆด้วยความอ่อนโยนและห่วงใย

" และฉันจะบอกว่า....โทมัส..รักมินโฮนะ...รัก..ตราบที่ฉันกล้าเอาชีวิตฉันฝากไว้ที่นาย" โทมัสพูดด้วยน้ำเสียงที่หวานสูงพร้อมกลับรอยยิ้มที่ทำให้มินโฮถึงกับนิ่งค้างไปชั่ววูบ...นี่...เพียกนี่ลืมอะไรไปหรือป่าว...การที่พูดแบบนี้มันทำให้ความต้องการที่อยู่ในร่างกายเขาปะทุขึ้นกว่าเดิม

" ไอ้...ปลวกเอ้ยนายคงลืมไปเเล้วสินะว่าตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์ไหน...." มินโฮพูดพลางเอามืออีกข้างกุมขมับตัวเอง แต่มืออีกข้างก็ยังคงจับมือโทมัสเอาไว้อยู่...

โทมัสทำนี่หน้างงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพึ่งนึกได้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ควรพูดอะไรแบบนี้ออกไปจริงๆ แต่เขาพูดไปเพราะบรรยากาศพาไปตั้งหากละ !!? แต่มินโฮก็พูดนะแต่ทำไมพอเขาพูดกลับป็นแบบนี้ไม่ยุติธรรมชะมัดยากเลย !!

คนที่พึ่งนึกได้แก้มก็เป็นสีแดงเถือกขึ้นมาทันที เมื่อโทมัสใจกล้าพอแอบเหลือบมองหน้าอีกฝ่าย เขาก็ต้องตกใจไปแวบหนึ่ง...มินโฮ...หน้าแดง...ตอนนี้..เขากำลังเขินหรอ...

" มาทำให้นี่มันจบๆไปดีกว่า...ก่อนที่นายจะพูดอะไรให้ฉันทนไม่ไหวอีก..." มินโฮเอามือข้างที่กุมขมับตัวเอง เปลี่ยนมากดไหล่โทมัสพร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ทั้งคู่ต้องการ

มินโฮเอาปลายของตนเองไปจ่อตรงช่องทางด้านหลังของอีกฝ่าย แล้วก็ค่อยๆดันเข้าไปช้าๆและเบามือที่สุด แต่ไม่ว่าจะทำให้เบาหรือช้าแค่ไหนอีกคนก็ไม่คิดว่ามันเบาซักนิด

" อ๊า..! ม..มินโฮ..มัน..เจ็บ..อื้อ...! " เมื่อเข้าไปยังไม่เท่าไรโทมัสก็เริ่มส่งเสียงประท้วงออกมาทันที แต่อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะหยุด เพราะเขาจะไม่ทนรออีกต่อไปแล้ว โทมัส..จะต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น...และจะไม่มีทางจะมอบคนๆนี้ให้ใครเด็ดขาด

ช่องทางด้านที่เริ่มบีบรัดตอบสนองกับของผู้ดูแลนักวิ่ง คนผมดำก็ต้องกัดฟันทนไม่กระแทกเข้าไปทีเดียว เพราะไม่งั้นโทมัสต้องเจ็บกว่าเดิมแน่ เขาจึงต้องทนดันเข้าไปช้าๆเหมือนเดิม เพื่อให้อีกฝ่ายรับสภาพชินไปกับมันด้วย

เมื่อดันเขาไปจนสุด โทมัสก็ถึงกับถอดหายใจเฮือกใหญ่ เพราะกับออกอาการหอบทันที มินโฮยังคงนิ่งค้างและไม่ขยับร่างกาย ก่อนที่จะก้มลงไปประจูบด้วยความโหยหา

โทมัสได้แต่จูบตอบกลับความต้องการของมินโฮเพียงอย่างเดียว การจูบนั้นทำให้โทมัสเริ่มหายเกร็งตัวเรื่อยๆ

มินโฮจึงค่อยๆขยับสลับส่วนล่างช้าๆ เข้าและออก อ่อนโยนและนุ่มนวล โทมัสครางในลำคอเล็กน้อยด้วยความพอใจ

ความอ่อนโยนที่ได้รับจากส่วนล่าง ทำไมโทมัสรู้สึกว่าต้องการมันมากขึ้นต้องการที่จะสัมผัสมากขึ้น เจ้าตัวจึงค่อยๆขยับสะโพกของตนให้รับกับจังหวะที่มินโฮใส่เข้าออกให้ตรงกันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

คนผมดำเริ่มเร่งจังหวะการเข้าออกมากขึ้น โทมัสเริ่มครางออกมาเรื่องๆตามแรงที่อีกฝ่ายทำรุนแรงขึ้น

"ม...มินโฮ อื้อ... " โทมัสเรียกชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงที่เบาและแหบพร่า ดูยั่วอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมถึงเรียกชื่อคนตรงหน้า ทั้งๆที่ก็ไม่มีอะไร แต่พอได้เรียกชื่อเเล้ว รู้สึกมีความสุขเพิ่มขึ้นมากอย่างบอกไม่ถูก

" โทมัส...โทมัส... " มินโฮเริ่มเร่งจังหวะมากขึ้นเรื่อยๆ บทเพลงแห่งรักที่ทั้งสองกำลังเล่นบรรเลง ค่อยๆร้อนแรงเหมือนดังกองไฟที่กำลังเผาไหม้ ร่างกายของทั้งคู่แทบจะหลอมเหลวเป็นของซึ่งกันและกัน

" อื้อ...! ตรงนั้น อ๊า..~! ร..แรงอีก มินโฮ อือ...! เร็วอีก… " คนผมสีน้ำตาลบิดตัวเล็กน้อยด้วยความเสียวที่ได้รับจากช่องทางด้านหลัง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความต้องการ เต็มไปด้วยความปรารถนา

มินโฮแอบยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจ ที่เห็นใบหน้าของอีกคนที่หอบ และตัวสั่นระริน ใบหน้าแบบนี้เขาคนเดียวเท่านั้นที่จะเห็นมัน ใบหน้าที่บอกว่าคนๆนี้ต้องการเขา เขาเองก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

คนผมดำออกแรงมากขึ้นตามที่อีกคนเอ่ยปากขอ เมื่อมินโฮกระแทงเข้าไปในภายในร่างกายแรงขึ้น ร่างบางก็เอ่ยปากร้องเสียงครางดังขึ้นมากทันที ก่อนที่เสียงจะค่อยๆเบาลง แต่ต่อให้เบายังไง มินโฮก็ยังได้ยินเสียงครางแสนหวานนี้ตลอดที่อีกฝ่ายอ้าปากคราง

เสียงเตียงที่โยกและสั่นไปตามการกระทำ ที่เกิดขึ้นบนเตียง เสียงกระแทงที่เกิดจากบทเพลงแห่งความรักของทั้งคู่ที่ร่วมกันสร้างขึ้นมา บทเพลงที่จะมีแค่สองคนนี้ที่เล่นได้เท่านั้น

" มินโฮ...! อ๊ะ...! ฉ..ฉันจะ..ถึงแล้ว..! " โทมัสเอามืออีกข้างที่ว่างไปบีบไหล่อีกคนเป็นการบอกว่าเขากำลังจะถึงจุดสูงสุดจนทนไม่ไหวแล้ว

" ฉันก็เหมือนกัน...อื้อ..! " มินโฮกระแทงร่างกายตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะส่งเสียงครางต่ำในลำคอออกมาพร้อมกับอีกฝ่ายที่ส่งเสียงร้องครางออกมาด้วยเสียงที่หวานสูง

โทมัสรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ร้อนไหลเข้ามาอยู่ในร่างกายของตนได้ เจ้าตัวได้แต่หอบออกมาหลังจากที่เสร็จจากกิจกรรมที่ไม่คาดฝันว่าจะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้

มินโฮที่หน้าแดงจางๆพร้อมกับหอบเล็กน้อยเป็นการบงบอกว่าตัวของเขาเองนั้นก็เหนื่อยจากกิจกรรมนี้พอตัว ถ้าให้เปรียบเทียบ น่าจะเหนื่อยพอๆกับการวิ่งหนีโศกาในวงกตอย่างนั้น แต่...กิจกรรมแค่มีความสุขมากกว่าเห็นๆ

ทั้งสองคนยังคงจับมือซึ่งกันและกัน ไม่ปล่อยไปไหนตั้งแต่ที่จับมือตอนที่สารภาพรักกันจนถึงทำกิจกรรมเสร็จ ทั้งคู่ก็ยังไม่ปล่อยมือจากกัน และยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยในเร็วๆนี้

มินโฮก้มหน้าลงไปตรงซอกคอขาวๆ ก่อนที่จะไปเม้มคอตรงจุดเดิมที่มีรอยช้ำแดงๆอยู่แล้ว โทมัสสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะยันตัวเองขึ้นมาแล้วก็ไปเม้มคออีกฝ่ายให้เกิดรอยสีแดงเหมือนกัน

ถ้าฉันมีรอยจูบบ้าๆบนคอของฉัน นายก็มีรอยจูบบ้าๆของฉันบนคอของนายเหมือนกัน มินโฮ !! โทมัสคิดอย่างนั้นจึงพยายามเม้มคออีกฝ่ายเหมือนที่อีกฝ่ายทำ

" อะไร...อยากแสดงว่านายเป็นเจ้าของฉันหรือไงกัน...? " มินโฮที่เอาหน้าออกมาจากซอกคอขาวๆ แล้วเอามือไปลูบบริเวณที่โดนเม้มคอ ทำให้มินโฮเกิดอาการสงสัยขึ้นมา

" ป...ป่าว..แค่อยากทำเฉยๆ " โทมัสหันหน้าหนีไม่กล้าที่แม้แต่จะสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ใครจะไปกล้าพูดความจริงละ ว่าฉันไม่อยากมีรอยบ้าๆที่คอคนเดียว แต่เอาจริงๆก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของด้วยนั้นละนะ…แต่ถ้าพูดออกไปในสถานการณ์แบบนี้จะโดนอะไรกลับมาก็ไม่รู้ ตัดสินใจไม่พูดนั้นละดีที่สุด

" อ่อ งั้นหรอ....ดึกมากแล้ว ได้เวลานอนแล้วไอ้หน้าปลวก "
" ต..แต่.. "
" ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ถ้านอนไม่หลับ ฉันกลอมนายได้นะ "
" เดี๋ยว...ไม่ต้อ--- !! "

ยังไม่ทันที่โทมัสจะปฏิเสธได้จบคำพูด ร่างกายเขาก็ถูกดึงเขามากอดและริมฝีปากก็ถูกบดขยี้ทันที จูบที่ร้อนแรงหลังจากกิจกรรมที่ป่าเถื่อนบนเตียง ทำให้โทมัสเสียแรงไปเยอะพอตัว

โทมัสที่พยายามขัดขื่นในตอนเเรก ก็ค่อยๆไร้แรงในการต่อต้านเรื่อยๆ เมื่อมินโฮยังคงจูบแบบกะไม่ให้หายใจเลย ผละจูบออกเพื่อเว้นหายใจแค่ชั่ววูบแล้วก็กลับมาบดขยี้ริมฝีปากเขาเหมือนเดิม

จนกระทั่งมินโฮได้ผละจูบออกไปและไม่ก้มไปจูบเหมือนเดิม เมื่อเห็นว่าโทมัสหลับไปในอ้อมกอดของเขาไปแล้ว จูบที่ยาวนานหลังจากเซ็กส์ที่รุนแรง ทำให้หลับไปเลยก็ไม่แปลก

มินโฮที่ค่อยๆคลายกอดออก แล้วจัดท่านอนให้กับอีกฝ่ายลงบนเตียง แล้วเขาก็หยิบผ้าห่มที่ไปกองอยู่ตรงพื้นตอนไหนก็ไม่รู้ขึ้นมาเพื่อห่มให้ร่างบาง

เจ้าตัวทิ้งตัวลงนอนข้างๆก่อนจะนำผ้าห่มมาห่มให้ทั้งตัวเองและอีกฝ่าย...โชคดีนะที่ผ้าห่มกว้างพอที่จะห่มได้สองคน...

" ฝันดีนะ..ไอ้ปลวกที่รัก..." มินโฮเอ่ยเบาๆให้คนที่หลับไหลฟัง พร้อมกับส่งสายตาที่เป็นห่วงเป็นใย ถึงแม้อีกคนจะไม่เห็นสายตานี้ก็ตาม

มินโฮเอามือของตนลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนที่จะค่อยเอามืออีกข้างไปโอบกอดรอบเอวอีกคนช้าๆ และเริ่มเข้าสู่การหลับไหลในค่ำคืนนี้ ค่ำคืน...ที่จะมีแค่เขาสองคนที่รู้ว่า...เกิดอะไรกันขึ้นในห้องๆนี้

รุ่งเช้า แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยอยากจะตื่นเท่าไร

" อื้อ..... " เสียงครางเบาๆในลำคอของคนพึ่งตื่น บงบอกได้เลยว่าเจ้าตัวยังง่วงอยู่ และสามารถฟุบไปหลับต่อบนเตียงนุ่มๆได้สบายๆ

นิ้วเรียวของเขาเอามือขยี้ดวงตาเพื่อเป็นการปลุกตัวเองไปในตัว เมื่อขยี้ตาเสร็จเขาก็มองไปรอบๆและเริ่มเกิดอาการเอะใจขึ้นมาว่า....

นี่ไม่ใช่ห้องของเขา !!! เเล้วเขามาทำอะไรที่ห้องมินโฮ !!!!!

โทมัสพยายามนึกสิ่งที่ทำให้เขามาอยู่ในห้องๆนี้ได้ และเมื่อเจ้าตัวพยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกจึงตัดสินใจที่จะเดินลุกออกจากห้องๆนี้ไปห้องตัวเองดีกว่า

แต่ทว่าเมื่อเขาลุกขึ้นเดินออกจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าวเขาก็ต้องล้มหน้าทิ่มลงพื้นทันที เมื่อขาของเขาไม่รับคำสั่งที่จะเดิน เหมือนมัน....ไม่มีแรง ..!

เมื่อคิดเช่นนั้นเจ้าตัวก็นึกออกทันทีว่าเมื่อคืนเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ใบหน้าที่ค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆเมื่อในหัวเริ่มมีแต่เรื่องเมื่อคืนเข้ามา

" ทำอะไรของนายนะปลวก....ง่วงขนาดต้องไปนอนบนพื้นเลยรึไง.... " เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นมา ทำให้โทมัสเงยหน้ามองไปทางต้นเสียงทันที มินโฮ...ที่อยู่ในสภาพผ้าขนหนูพื้นเดียว ร่างบางรู้สึกได้ทันทีว่าใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวมากขึ้น บางที...มันคงจะแดงไม่มากหรอกมั้ง...แค่รู้สึกไปเอง

" หน้าแดงใหญ่เเล้วเพียก...แค่ผ้าขนหนูพื้นเดียวขนาดนี้เลย..? ทั้งๆที่เมื่อคืนหนักกว่านี้นะ... " นั้นไง !! เรื่องเมื่อคืนเขาไม่ได้อุปทานไปเองจริงๆด้วย มันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นนะ เเล้วแบบนี้เขาจะกล้าพูดคุยกับมินโฮไมเนี่ย

" แล้วเมื่อไรนายจะลุกขึ้นเนี่ย จะนอนบอกรักพื้นอีกนานไม หืม..? " มินโฮไล่สายตามองคนที่นอนอยู่บนพื้น ที่เริ่มยันตัวเองขึ้นมา แต่ก็ดูเหมือนว่าจะลุกไม่ขึ้นอยู่ดี

โทมัสเอามือลูบบริเวณเอวเล็กน้อย เเล้วคิดในใจว่าหมดปวดไม่ใช่น้อยเลย ปวดจนแทบลุกไม่ได้เลยมั้งเนี่ย !!

" เฮ้อ...ก็คิดไว้เเล้วละ ว่านายลุกไม่ขึ้นแน่.." มินโฮถอดหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินมาหาคนที่นอนหน้าทิ่มพื้นอยู่ มือแกร่งก็ทำการช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นแล้วก็อุ้มอีกฝ่ายขึ้นในท่าเจ้าสาว

" ตอนแรกก็กะไว้ว่าจะทำเบาๆนะ แต่นายดันขอร้องเอง...ก็เลยเผลอปล่อยตัวไปหน่อย... " คนที่อุ้มอยู่เอ่ยปากบ่นให้อีกคนฟังเบาๆ คนที่โดนอุ้มก็ได้แต่พูดอะไรไม่ออกและต้องยอมให้โดนอุ้ม เพราะยังไงตอนนี้เขาคงเดินไม่ไหว คงต้องรอซักพัก...

" ฉัน...อยากอาบน้ำ...รู้สึก...อึดอัด... " โทมัสเงยหน้ามองคนที่อุ้มอยู่ ด้วยสีหน้าที่แดงนิดๆ พร้อมกับน้ำเสียงสำหรับคนที่พึ่งตื่นไม่นาน

มินโฮได้แต่พยายามควบคุมตัวเองอีกครั้งเพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองเผลอทำอะไรคนที่กำลังอุ้มอยู่ เพราะยังไงเมื่อคืนก็มากเกินพอแล้ว

" งั้นก็ไปอาบพร้อมฉันเลยละกัน...วันนี้งดวิ่งฉันจะโกหกละกันว่าปวดท้องวิ่งไม่ได้ เพราะยังไงเมื่อวานฉันก็ดื่มน้ำประหลาดๆของฟรายแพนไป คงไม่มีใครสงสัย " มินโฮพูดพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนแล้วก็เดินไปทางที่อาบน้ำ

ในช่วงที่พวกเขาตื่นนั้น ยังเช้าอยู่ จะมีอยู่เพียงไม่กี่คนที่ตื่น ก็...ไอ้ไม่กี่คนที่ตื่น จริงๆก็มีเเค่พวกเขาสองคนนั้นละนะ...

" นายยืนไหวนะเพียก...? " มินโฮเมื่ออุ้มมาถึงที่อาบน้ำเขาก็ค่อยๆปล่อยโทมัสลงกับพื้น เมื่อปล่อยตัวโทมัสให้ยืนเอง โดยที่เขาไม่พยุงเอาไว้ มินโฮก็แอบสังเกตว่า อีกฝ่ายกำลังขาสั่น เหมือนเด็กที่พึ่งหัดเดิน ที่พยายามเดินทีละก้าวๆ เพื่อเข้าประตูห้องน้ำ

มินโฮแอบยิ้มขำกับท่าทางอีกฝ่ายก่อนจะตัดสินใจที่จะดันอีกฝ่ายให้เข้าไปในห้องน้ำเร็วๆ โดนที่ตัวเองก็เข้าไปในห้องเดียวกันด้วย

" เห้ ...! นายเข้ามาด้วยทำไมเนี่ยมินโฮ !? " โทมัสรีบหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับอีกคนโดยไม่มีท่าทีจะกลัว แต่เมื่อมินโฮมองกลับด้วยสายตาที่เย็นชา ท่าทางเมื่อกี้ก็กลับหายไป กล้าเป็นหมาจอมขี้กลัวซะงั้น

" เห็นนายชักช้า...ก็เลยจะมาทำให้เร็วขึ้นไง... " มินโฮพูดพร้อมกับ ถอดผ้าขนหนูที่ปกปิดส่วนล่างของตนออก ก่อนที่จะเปิดฝักบัวให้รดหัวของพวกเขาทั้งคู่

" ฉันจะอาบน้ำให้นายละกันนะ... " มินโฮพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากมาให้ โทมัสเมื่อมองรอยยิ้มนั้นก็ได้แต่กลื้นน้ำลายและพยายามถอยห่าง เพราะเจ้าตัวคิดว่า รอยยิ้มนี้…มันไม่น่าจะปลอดภัยสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย งานนี้…เขาต้องเจอกับอะไรอีกละเนี่ยโทมัส…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Special

.

.

.

“น่า…อะไรกันแค่นี้เอง เลิกโกรธได้แล้วน่าโทมัส…” เสียงหนึ่งดังขึ้นทำให้คนที่ได้ยินต้องเงยหน้าจากการทำสวนแล้วก็เห็นภาพที่มีชายหนุ่มสองคนกำลังเดินมา โดยคนที่เดินนำหน้าไม่คิดจะเหลียวหลังมองคนข้างหลังเลยแม้แต่น้อย ส่วนคนด้านหลังก็ยังคงเดินตามติดๆ พร้อมกับพยายามให้อีกฝ่ายหันมาคุยให้ได้…สองคนนี้…โกรธอะไรกันมาละนั้น…

“ อะไรของพวกนายเนี่ย…เพียก ” นิวท์ที่ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความงุนงงเอ่ยปากถามสองหนุ่มที่กำลังเดินมาหาเขา โทมัสมองนิวท์ด้วยหางตาก่อนจะทำหน้าแบบไม่พอใจสุดๆ มันเลยยิ่งทำให้คนที่เห็นเกิดอาการสงสัยมากกว่าเดิม

“ แค่สองครั้งเอง… ” มินโฮรีบเดินมาตัดหน้าโทมัสก่อนจะชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมา โทมัสรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้าก่อนจะหันหน้าหนีทันทีแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวมาหานิวท์เพื่อให้หลุดพ้นจากมินโฮ แต่ดูแล้วไม่ใช่เรื่องง่ายซักนิด

“ พอได้ทำก็ทำใหญ่เลยนะ ! ไม่ถามความเห็นฉันเลยแม้แต่นิดด้วยว่าอยากทำด้วยไม ” โทมัสหันหน้ากลับไปพร้อมกับตะคอกเสียงขึ้นเล็กน้อย คนที่เห็นเงียบและชะงักไปชั่วครู่

“ งั้นหรอ…? รังเกียจขนาดนั้นเลย…” เสียงที่ดูนิ่งกว่าปกติทำให้โทมัสได้ฉุดคิดว่าตัวเองพูดทำให้อีกฝ่ายคิดมากหรือจึงรีบเอ่ยปากขอโทษไปทันที

" ข...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้นายคิดมาก " นิวท์ที่ขมวดคิ้วพร้อมกับสีหน้าที่บงบอกได้ชัดเลยว่าเขากำลัง งง อย่างมากกับการที่สองคนนี้คุยปลวกอะไรก็ไม่รู้โดนที่เขามายืนอยู่ตรงกลางเนี่ย !?

แต่ก่อนที่นิวท์จะเอ่ยปากถามว่าคุยอะไรกันอยู่ ก็ต้องเปลี่ยนคำถามทันทีเมื่อเขาดันบังเอิญไปเห็นรอยแดงๆที่คอของโทมัสและของของมินโฮพอดี

" นี่เพียก...คอพวกนายไปโดนปลวกอะไรมา มีรอยแดงๆทั้งคู่เลย ทางซ้ายนะ... ? " นิวท์ไม่เพียงแค่พูดกลับเดินมาดูตรงคอของโทมัสให้เพื่อให้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่าเป็นรอยอะไร

แต่ยังไม่ทันที่นิวท์จะได้ดูอย่างละเอียดมาก โทมัสก็รีบเดินหนีจากนิทว์ไปทันทีและเอามือมาปิดแถวๆรอยสีแดงตรงคอ

" ค..แค่ยุงกันนะ…ข...ขอโทษนะนิวท์ พ..พอดีฉันว่าฉันมีอะไรต้องไปทำ ไปก่อนนะเพียก " โทมัสพูดพลางรีบวิ่งไปทางห้องแผนที่ โดยที่ยังมีมินโฮเดินตามไปติดๆเหมือนคู่รักคู่งอนยังไงยังงั้น

แต่ที่นิวท์ไปดูที่คอของโทมัสถึงจะดูไปไม่นาน แต่เขาก็พนันได้เลยว่าเขาดูไม่ผิดชัวร์ๆว่า นั้นมันไม่ใช่รอยแมลงหรือตัวอะไรกัดแน่ๆ เพราะที่เขาเห็น...มีรอยเขี้ยวฟันอยู่ด้วย...

คนผมสีเหลืองทองยิ้มบางๆแล้วถอดหายใจออกมาก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่งานของตัวเองต่อ

"ให้ตายสิ...สองคนนั้นไปสานสัมพันธ์รักด้วยกันตอนไหน "
.
.
.
.

.

.

.

.
.
.
.
.
.
.
END

#คุยกับคนเขียน

ฮรือออออออออ ในที่สุกก็แต่งเสร็จละคะ หลังจากที่อู้มาเนิ่นนาน ด้วยความที่ติ่งมากและได้รับรู้ว่าทรัพยากรคู่นี้ช่างน้อยนิด ก็เลยตัดสินใจที่จะเพิ่มทรัพยากรไว้ในเรือ นี่ก็แต่งสนองนีทตัวเองแบบสุดๆเลยละคะ เอาNCไปก่อน ว่าจะคิดโปรเจคยาวๆหรือเรื่องยาวเอาไว้ จริงๆก็คิดโปรเจคยาวไว้แล้ว ทำแน่คะคู่นี้ จะช้าหรือเร็วนั้นอีกเรื่องเพราะงานส่วนตัวนี่ก็เยอะสุดๆเช่นกัน #จริงคือขี้เกียจ

ยังไงก็ตามขอฝากฟิคของโคริไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ ถึงนามปากกาจะชื่อโคเนริ แต่จริงๆก็เรียกว่าโคริเลยก็ได้นะคะ แต่ก็อยากเรียกโคเนริก็ได้คะไม่ว่ากัน

ฟิคนี่อาจจะไม่ฟินหรือกากๆก็ขออภัยด้วยนะคะ ติชมได้แต่ไม่ใช้คำแรงๆหรือดูถูกจนเกินไปนะคะ ;w; คอมเม้นกำลังจะสำหรับเตรียมโปรเจคยาวด้วยนะคะ รักนักอ่านทุกคนคะ

ปล.เขียนผิดพลาดไป หรือไม่โดนใจก็ขออภัยด้วยนะคะ !